Je als bonusmoeder de buitenstaander voelen

In mijn zoektocht naar erkenning als bonusmoeder heb ik verschillende vrouwen ontmoet die ook mee zorgen voor de kinderen van hun partner. En dat niet alleen, ik heb talloze artikelen online gelezen. Één van de meest gehoorde struggles en eentje die ik zelf ook zeer zeker heb ervaren (en af en toe nog) is het gevoel van buitenstaander zijn.


Laat ik beginnen met het gevoel te omschrijven. Meestal komt het gevoel als een soort bliksemschicht bij je binnen, in één seconde. Je kan het echt letterlijk in je lijf voelen, in je buik of op je borst. Het kan bijvoorbeeld gebeuren wanneer je partner een gezellig onderonsje heeft met zijn dochter of zoon of meerdere kinderen. Op een moment dat jij net de kamer binnen komt lopen.

Niemand doet iets verkeerd, er worden geen vervelende dingen tegen jou gezegd, maar toch voel je je buitengesloten. Jij hoort niet bij de “gang” van je partner en zijn kinderen.


Dit doet pijn.


Het kan heel goed gebeuren dat dit moment een stressreactie bij jou teweeg brengt. Dat je in de vlucht, vecht of bevries modus schiet. Vluchten kan betekenen dat je stil wordt, niet zoveel wil zeggen. Je voelt misschien schaamte, omdat je weet dat er eigenlijk niet zoveel aan de hand is als je logisch naar de situatie kijkt. Iedereen heeft zijn eigen manier van reageren, maar de onderliggende gevoelens zijn hetzelfde: ik hoor er niet bij.



Wat kan je doen om deze gevoelens minder de overhand te laten krijgen?

Als eerste geef jezelf niet de schuld! Dit is een gevoel wat heel veel bonusmoeders ervaren, ik durf bijna te zeggen iedere bonusmoeder. Er is al een systeem gevormd waar jij geen deel van uit hebt gemaakt, dus in principe ben je daarin ook, vooral in het begin, een buitenstaander.


Als die bliksemschicht bij je binnenkomt, neem dan even de tijd. Haal even een paar keer diep adem voordat je een reactie geeft, of in je hoofd gaat zitten en stil wordt.


Als eerste geef jezelf niet de schuld! Dit is een gevoel wat heel veel bonusmoeders ervaren, ik durf bijna te zeggen iedere bonusmoeder.

Als je merkt dat je rustiger wordt in je hoofd ga de situatie dan van “bovenaf” bekijken, wat gebeurd hier nou eigenlijk echt? Ik visualiseer soms letterlijk dat ik er als een vogel boven vlieg. In het geval van het voorbeeld hierboven zie je een vader die het gezellig heeft met zijn kinderen en komt er een vrouw (jij) de kamer binnenlopen. Je haalt op deze manier het eerste gevoel eruit en kan nuchterder naar de situatie kijken. Ben je hier de buitenstaander, of heeft een vader het gewoon even gezellig met zijn kinderen? De situatie van een afstandje bekijken helpt enorm om uit het gevoel te komen van de buitenstaander zijn.


Ga bij jezelf na of er misschien situaties in het verleden zijn waarin ditzelfde gevoel bij je naar boven kwam. Het kan helpen om hier met een professioneel iemand over te praten, zodat bepaalde situaties die trigger niet meer naar boven halen.


Zorg dat je mentaal en lichamelijk fit bent! Echt serieus, het is een inkopper, maar deze heeft mij enorm geholpen. Door te gaan bewegen en sporten, wandelingetjes te maken, ik ben gaan rolschaatsen met een vriendin, gaat je hoofd ook echt veel beter! En reageer je veel beter op triggers, je staat steviger in je schoenen.


Maar wat als ik nou echt letterlijk word buitengesloten door mijn bonuszoon of dochter?

Dat kan heel goed! Kinderen zitten serieus niet altijd te wachten op een nieuwe liefde in het leven van vader of moeder. Het kind kan in een groot loyaliteitsconflict zitten naar zijn of haar eigen moeder, of gewoon simpelweg bang zijn zijn of haar speciale plekje bij papa te verliezen.

In mijn volgend blog zal ik hier verder op in gaan. Dit blog is al aardig lang geworden en eigenlijk is dit weer een ander onderwerp. Namelijk niet het buiten gesloten voelen, maar daad werkelijk buiten gesloten worden.