BONUSFAMILIE

Persoonlijke ode aan alle zorgmedewerkers!

17 maart 2020

Vriendelijk komt ze het kamertje in waarin ik zit te wachten, ze vraagt of ze iets voor me kan betekenen, of ik iets te drinken wil. Ik zou ontzettend graag willen, maar helaas mag het nog niet.

Het is donderdag 12 maart, de dag waarop in de middag de persconferentie is met alle maatregelen omtrent het corona virus. Ik zit die ochtend nog niets vermoedend in een kamertje op de spoedeisende hulp van het ziekenhuis. Voor mij de allereerste keer in mijn 38 jarig bestaan dat ik überhaupt doorverwezen ben door mijn huisarts naar het ziekenhuis. De avond ervoor ben ik naar bed gegaan met een pijnlijk gevoel in mijn darmen, maar niets alarmerends, meer het gevoel van lucht in je buik. Die nacht word ik badend in het zweet wakker en voel ik nog steeds een vervelende pijn in mijn buik, ook voel ik me misselijk. Ik dommel een beetje door totdat het ochtend is. In de ochtend is de pijn naar beneden gezakt, naar de rechterkant van mijn buik. Er op drukken en aanraken is pijnlijk. Ik sta op, in eerste instantie om te zien of ik gewoon naar mijn werk kan. Lopen is gevoelig, gaan zitten en weer staan, ik voel diezelfde plek. Ik vertrouw het toch niet helemaal, met lood in mijn schoenen meld ik mij ziek, wetende dat mijn collega’s het dan druk krijgen en kinderen naar huis moeten, is dit echt niet leuk om te moeten doen. 

Om acht uur bel ik de huisarts, ik kan om tien voor negen terecht. De huisarts stelt vragen en onderzoekt door te drukken op mijn buik, bij één bepaalde beweging die ze maakt ga ik door de grond en wijs haar aan waar de pijn zit. Ze lacht vriendelijk, “alles bij elkaar lijkt het op een klassieke blindedarmontsteking”. Ik verwijs je door naar het ziekenhuis.Oké dus toch, of tenminste waarschijnlijk, in het ziekenhuis moeten ze het eerst nog verder onderzoeken.

Ik besluit dat ik nog prima in staat ben om zelf naar het ziekenhuis te rijden en meld mij op de eerste hulp.

Mijn verhaal is niet bijzonder, een blindedarmontsteking, waar je op tijd bij bent is absoluut niet levensbedreigend. Waarom ik dan toch graag mijn verhaal met jullie deel? Omdat ik nu van heel dichtbij even mee heb gemaakt hoe iedereen zich enorm inzet in de zorg! En omdat ik het toch ook echt belangrijk vind dat we op dit moment gewoon even luisteren naar de maatregelen die de overheid ons geeft. Het zijn bizar gekke tijden, ook ik moet lachen om de grapjes die op socialmedia worden gemaakt over het hamsteren van wc-papier. Als juf en (bonus)moeder houd ik me ineens bezig met onderwijs op afstand en thuisonderwijs. Maar ik neem ook de voorlichting die we krijgen echt serieus en gelukkig merk ik dat iedereen in mijn omgeving en op socialmedia dit doet! Ik denk dat iedereen mensen in zijn omgeving heeft waarvan ze weten dat ze beter niet besmet kunnen raken. En ik zie de ernst ook in van het aantal besmettingen onder controle houden vanwege de capaciteiten van de ziekenhuizen. Mocht je het filmpje nog niet gezien hebben, hier wordt het heel duidelijk uitgelegd. Flatten the curve.

Daarom wil ik even terug naar mijn eigen opname in het ziekenhuis deze week. Op de spoedeisende hulp gaan ze eerst de nodige onderzoeken doen, bloedafname, urineonderzoek en nogmaals door een arts en verpleegkundige ondervraagd worden naar je klachten. Terwijl ik daar zat op de onderzoekstafel besefte ik mij hoeveel mensen er nu met mij bezig zijn en zich voor mijn gezondheid inzetten. En niet alleen voor mij, ambulancepersoneel met brancards zag ik door de gangen gaan, schoonmaaksters die de ruimte naast mij direct weer kwamen schoonmaken nadat de patiënt naast mij weer naar huis mocht. Die vriendelijke vrouw die er blijkbaar was om mensen die moeten wachten, ook mensen die meekomen met patiënten en die moeten wachten bood ze een kopje koffie aan en maakte ze een praatje mee. De receptioniste die mij inschreef achter de balie bij binnenkomst.

Uit mijn bloedonderzoek bleek dat ik verhoogde ontstekingswaarden had en was een echo maken nodig. Hup daar stond een vriendelijke mevrouw met een rolstoel ineens in mijn kamer, eerst dacht ik nog even dat ze zich vergist had, ik was naar mijn mening nog prima in staat om zelf te kunnen lopen. Maar nee, vriendelijk, doch dringend, verzocht ze mij om in de rolstoel te gaan zitten en bracht ze mij naar de verdieping waar ik de echo moest maken. De echo werd door een arts met ook een verpleegster erbij gedaan. Na de echo werd ik weer door de vriendelijke mevrouw met de rolstoel teruggebracht naar de kamer op de spoedeisende hulp.

Daar kwam dan eindelijk het verlossende gesprek, het blijkt inderdaad een blindedarmontsteking en ik moet blijven. De arts, laat nog even weten dat het druk is, ze moeten logistiek zien te regelen dat er een plek voor mij is in dit ziekenhuis, het kan ook nog een ander ziekenhuis worden. Maar gelukkig, ze kunnen het regelen dat ik in dit ziekenhuis geopereerd kan worden. Ik word nu opgehaald, wederom weer met een rolstoel, om naar de afdeling chirurgie te gaan.

Langzaam maar zeker verstrijkt de dag verder, het is druk bij de spoedoperaties. Wachten kan dan lang duren, gelukkig, als ik me rustig houd heb ik niet al te veel pijn. En ook komt het personeel regelmatig vragen hoe het gaat. Na een tijdje wordt het duidelijk dat mijn operatie niet meer in de namiddag/begin avond zal gaan plaatsvinden. Maar dat het ook rond 11 uur ‘s avonds zou kunnen gebeuren en mochten er echt acute gevallen tussendoor komen zou het ook in de ochtend kunnen worden. Dit komt de opererend arts mijzelf vertellen, volgens mij wilde ze ook even zelf hebben gezien hoe ik er aan toe was.

Om 12 uur ‘s nachts word ik dan toch nog opgehaald, enorm vreemd om zo ‘s nachts in het ziekenhuisbed over de stille gangen te rollen richting de operatiekamer. Hier gieren de zenuwen echt wel even door mijn lijf, ook al ben ik meestal de nuchterheid zelve, de controle loslaten en wetende dat er een goedje in je lijf wordt gespoten dat je “out” gaat en dat ze in je lijf gaan snijden, is echt geen pretje. Het moet vast en zeker aan mijn hartslag te zien zijn geweest. Maar de anesthesist, de artsen en verpleegkundigen zijn allervriendelijkst, stellen mij vragen, zodat ik waarschijnlijk ergens anders op gefocust ben. En met de woorden, nu komt het slaapmiddel, denk maar aan iets fijns, ging het lichtje uit. Om vervolgens met 3 hoofden boven me weer wakker te worden, mevrouw Bonte, wakker worden, u bent geopereerd, uw blinde darm is verwijderd. PFFFF, wat ben je dan raar zeg! Maar tegelijkertijd kwam er zo’n enorme opluchting over me heen! Het is achter de rug. De nacht ben ik opgelucht en goed doorgekomen, geen misselijkheid door de narcose gelukkig.

De volgende ochtend krijg ik al vrij snel te horen dat ik waarschijnlijk naar huis mag als de arts is langs geweest. En gelukkig, ik mag inderdaad naar huis!

Nu ik weer thuis ben, de eerste dagen viel ik alleen maar in slaap, maar nu gaat het echt alweer wat beter, besef ik mij maar al te goed hoe fijn en dankbaar ik ben dat onze zorg hier in Nederland zo goed is geregeld en dat er zoveel mensen zich inzetten voor anderen op deze manier! Want van de artsen, anesthesisten, chirurgen, verpleegkundigen, de mensen die het eten rond brengen, de bedden opnieuw schoonmaken en weer opmaken als een patiënt naar huis is gegaan, ze zijn allemaal nodig om een ziekenhuis goed draaiende te houden. Dus laten we alsje, alsje, alsjeblieft er voor zorgen dat dit in deze tijd door kan blijven gaan, laten we ons houden aan de voorschriften, wees gewoon even voorzichtig, zoals onze premier gisteravond zei: let op elkaar, ik reken op jullie. Het is niet voor altijd, het is om deze pandemie met elkaar goed door te komen, zonder al te veel slachtoffers, zonder dat ons zorgstelsel compleet overspannen raakt en het het straks echt niet aan kan. 

En voor al die mensen die zich afgelopen week zich bekommerd hebben om mijn gezondheid en eigenlijk iedereen in de zorg, echt vanuit de grond van mijn hart enorm bedankt! Ik had het al maar heb nu nog meer bewondering voor hoe jullie dit kunnen en doen, ik weet namelijk dat ikzelf waarschijnlijk al onderuit lig als ik een naald in iemands arm zou moeten prikken. Jullie doen fantastisch werk!

Liefs Anneke

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply