BONUSFAMILIE

Het is niet eerlijk | samengesteld gezin

22 september 2019

“Maar het is niet eerlijk”, ik denk dat dit een zinnetje is die veel ouders met enige regelmaat te horen krijgen van hun kroost. Kinderen zijn gebrand op eerlijkheid en vooral richting hun eigen behoeften. In een kerngezin zullen ouders en familie ook zoveel mogelijk rekening houden met deze eerlijkheid tussen de kinderen. Denk maar aan het verdelen van de aandacht, het krijgen van spullen, de hoogte van het zakgeld en de cadeautjes met verjaardagen en sinterklaas. In een samengesteld gezin wordt het een stuk lastiger heb ik gemerkt. Natuurlijk houden wij binnen ons gezin de verdeling zoveel mogelijk gelijk. Maar er is al een verschil als het gaat in de verdeling van tijd die ik met mijn kinderen door kan brengen en wat Joris kan door brengen met zijn kinderen. En ook kan ik tal van voorbeelden noemen waarin de verdeling van spullen niet eerlijk ging tussen mijn kinderen en de kinderen van Joris. Simpelweg omdat ze het bij de andere ouder kregen en het meekwam hier in huis.

Zo had mijn jongste dochter twee jaar geleden heel lang uitgekeken naar het krijgen van een nieuwe fiets op haar verjaardag. Ze was dolblij met haar cadeau! Een aantal weken later kregen Joris zijn kinderen van opa aan moeders kant een grote verrassing. De oudste krijgt een nieuwe BMX fiets, zijn dochter een step en de jongste ook een fiets. En heel logisch willen ze die ook graag meenemen naar ons. Als wij een kerngezin waren geweest was deze situatie er nooit geweest. Maar ineens zitten we hier thuis in een situatie die toch enige emoties oproept bij iedereen. Daar zat ik met een dochter die het niet helemaal begreep, zij had immers maanden moeten wachten op een nieuwe fiets. Maar ook de kinderen van Joris voelden de situatie wel een beetje aan. Op zo’n moment zou het makkelijk kunnen gebeuren dat je je laat meeslepen door emoties. En ik zal de laatste zijn die ontkent dat ik hierin geen emoties ervaar, of ze altijd voor mezelf kan houden. Want echt ‘eerlijk’ voelt het niet. Wat ik wel geleerd heb is dat mezelf laten meeslepen niet de meest constructieve oplossing is in zo’n geval. De situatie gewoon even laten zijn voor wat het is, de eerste emoties eerst even laten zakken, desnoods even een ommetje gaan maken is een betere eerste stap. En nog een belangrijke, accepteren dat je die emotie voelt, want dat vind ik nog wel een lastige.
Daarna is het wel belangrijk om er met elkaar voor te gaan zitten en uit te spreken wat deze situatie nu zo lastig maakt. Iedereen mag vertellen wat hij of zij lastig vindt. Ook leggen we heel duidelijk uit dat het de situatie is, echt helemaal niemand kan hier wat aan doen, of veranderen.

Dit is zomaar een voorbeeld, andersom gebeurt het ook hoor, dat mijn kinderen van opa’s en oma’s of andere mensen iets krijgen en de kinderen van Joris niet. En als je het dan zo bekijkt maakt dat het allemaal al weer “eerlijker” ze hebben het allemaal wel eens, dat ze iets krijgen en de ander niet. In het grote mensen leven straks zal het niet anders zijn, daar gaat het ook niet altijd eerlijk. Aan ons als ouders is het de taak om ze nu alvast handvaten te geven om met deze gevoelens om te gaan. Inmiddels merk ik ook dat ze dat al veel beter lukt en dat dit soort situaties al voor veel minder spanningen zorgen dan toen we net samen in één huis woonden. En natuurlijk blijven het kinderen en horen ook wij nog met enige regelmaat: “jaaaa, maaaaarrrr, dit is niet eerlijk!!

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply