BONUSFAMILIE

De lastige kanten van bonusmoeder zijn | samengesteldgezin

24 oktober 2019

you can be a good person and still struggle with being a good stepmom

Zo af en toe zoek ik in het engels op Pinterest naar pakkende quotes over het bonusmoederschap, gewoon om mezelf een klein beetje moed in te praten. Mijn doel met deze blog is om een platform te creëren waarin ook bonusmoeders zich kunnen herkennen. Wie mijn Instagram bekijkt zou makkelijk kunnen denken dat het bij mij allemaal van een leien dakje gaat, gelukkig heb ik heel veel om dankbaar voor te zijn, maar ook bij mij gaat het niet altijd makkelijk.

Ik vervul in mijn leven net als iedere andere vrouw verschillende rollen, ik ben in de eerste plaats moeder en de vriendin van Joris, ik ben juf, ik ben zelf een dochter, ik ben vriendin, zus en…. ik ben een bonusmoeder. By far vind ik de rol van bonusmoeder de meest uitdagende, of als ik heel eerlijk ben, de moeilijkste rol die ik mag vervullen. Maar het is ook een rol die bij mij in heel veel opzichten ervoor heeft gezorgd dat ik veel meer inzicht kreeg in mezelf. Wie ik ben, waar ik voor sta, hoe ik naar de wereld kijk, hoe ik dingen aanpak en waar er voor mijzelf nog werk aan de winkel is als het gaat om persoonlijke groei.

Ja, het is lastig met alle praktische zaken die er bij een samengesteld gezin komen kijken. In mijn vorige blogs heb ik hier een paar kleine voorbeelden van laten zien. Die praktische dingen aanpakken is goed en nodig! Maar waar denk ik veel bonusmoeders zich in zullen herkennen is het innerlijke deel, gedachtes en niet altijd even fijne gevoelens die het bonusmoederschap met zich mee brengt, daarin zit voor mij de grootste uitdaging. Gevoelens waarvan je zelf schrikt dat je ze ervaart en misschien zelfs wel voor schaamt. En daarin wil ik jullie ook graag meenemen, heel misschien herken je jezelf erin, of misschien als je geen bonusmoeder bent is het een eyeopener en snap je die ene vriendin of collega iets beter die wel bonuskinderen heeft. Het gaat mij om het bewustmaken dat het er is en dat het er mag zijn. En dat er dagen/momenten zijn dat het soms gewoon verrekte lastig is om bonusmoeder te zijn. Maar dat het wel degelijk mogelijk is om te groeien in deze rol. Nu wij drie jaar in hetzelfde huis wonen merk ik ook dat lastige dingen verschuiven, waar ik me voorheen enorm druk om kon maken is nu geen issue meer, maar dat neemt niet weg dat bepaalde gevoelens echt nog wel aanwezig zijn of naar boven kunnen komen.

Een van die dingen waar ik in het begin van ons samen wonen tegenaan liep was het moment van de wisseling en dan vooral wanneer de kinderen van Joris hier op zaterdagavond kwamen. Joris werkt op zaterdag, is tegen half 6 thuis en om 6 uur komen dan de kinderen. Ik kon zaterdagochtend al wakker worden met een steen in mijn maag. Waarom? Door mijn eigen gedachtenstroom die op dat moment niet meer te stoppen leek. “Als zijn kinderen hier straks zijn gaat daar alle aandacht naartoe en schuif ik naar de 2e plaats”. De hele dynamiek veranderde voor mijn gevoel klokslag 6 uur op zaterdag, ik kon daar dan de hele dag mee bezig zijn. Wat mijn humeur nou niet bepaald bevorderde. Hoe kan het dat, nu 3 jaar later, ik hier geen last meer van heb? Als eerste ben ik ontzettend veel gaan lezen, van andere bonusmoeders, ik vond vooral veel Amerikaanse sites waarin bonusmoeders hun gevoelens beschreven en hoe zij daar op een positieve manier mee om probeerden te gaan. Ook zocht ik een coach, ik vond Jeanette Hulzer in Amsterdam. Zij heeft mij in een aantal coaching sessies enorm veel inzicht gegeven in hoe ikzelf in elkaar zit, hoe de dynamiek van ons gezin in elkaar zit en hoe ik daar op mijn eigen manier mee om kan gaan. Daaruit voortvloeiend ging ik naar haar stiefmoedercafé’s, ik ontmoette andere stiefmoeders en hoorde hun verhalen, steeds meer kwam ik tot de conclusie dat mijn gevoel helemaal niet zo heel vreemd was. En dat ik zeker niet de enige was die moeite had met die lastige gevoelens. Ik begon het allemaal beter te accepteren. Joris en ik pakten op aanraden van Jeannette ook wat praktische zaken aan, rondom het wisselmoment, waardoor de overgang wat soepeler verliep. Maar ik pakte vooral mijn eigen gedachten aan, klopte het wel dat ik naar de tweede plaats schoof als zijn kinderen er zijn, kan ik het ook positief zien dat hij gewoon een goede vader is die aandacht voor zijn kinderen heeft? Wat kan ik doen om iets toe te voegen aan deze wisselmomenten, op die manier nam ik het heft in eigen handen, in plaats van in de slachtofferrol te kruipen. Het is niet van de ene op de andere dag over gegaan, het moest groeien, tijd heeft ook zijn ding gedaan, pas nu, nu ik drie jaar terug kan kijken zie ik dat het echt anders is dan in het begin. Ik bezoek nu nog steeds de stiefmoedercafé’s en er zijn momenten dat ik Jeanette weer mail voor een coachingsessie, gewoon omdat het een blijvend proces is en ik graag wil blijven groeien.

Waar ik inmiddels ook ben achter gekomen is dat het samengesteld gezin altijd veranderd, de kinderen worden ouder en andere zaken gaan er spelen, je zult moeten meebewegen met deze veranderingen. Waarbij je vooral met jezelf aan de slag moet, en dat dit proces vaak met vallen en opstaan gaat heb ik inmiddels wel in de gaten. Wat ik nu bijvoorbeeld moeilijker vind aan mijn rol als bonusmoeder is waar de grens ligt in wat ik mag vinden van de opvoeding. Waar mag ik wat zeggen ook tegen de kinderen van Joris en waar is het beter mijn mond te houden. Ook ervaar ik in de opvoeding dat Joris en ik allebei een andere bril op hebben, die van de ouder en de bonusouder, de bril van de bonusouders is overduidelijk anders dan die van de ouder. Wat ook bij ons nog wel eens tot een mening verschil kan leiden. Wat mij helpt is dat ik mij bewust ben dat ik niet kijk als een ouder naar de kinderen van Joris, dat betekent niet dat ik niet om ze geef of van ze houd, maar het is anders en anders is niet verkeerd. Mijn blik kan, mits ik het op de juiste manier breng ook een andere kijk op bepaalde zaken geven. En in ons geval is dat andersom ook. Ik weet dat je hier heel voorzichtig moet zijn, ik ben ook moeder en als Joris iets over mijn kinderen vindt dan kan ik soms ook als een echte leeuwin reageren. Wij zijn ons er dus heel bewust van dat we het voorzichtig moeten aanpakken als het gaat om je mening verkondigen over elkaars kinderen. Ook is het belangrijk om elkaars goede intenties te blijven zien, wanneer je iets ziet of merkt, bedenk dan met welke intentie je het aan je partner wilt vertellen en maak dit ook duidelijk.

Een paar tips nog even op een rijtje die mij hebben geholpen en nog steeds doen, want het is een blijvend proces!

  1. Schaam je niet om hulp in te schakelen! Er zijn in Nederland heel veel goede stiefcoaches die je kunnen helpen om inzicht te krijgen hoe de dynamiek in jouw samengestelde gezin werkt.
  2. Zoek mede-bonusmoeders om ervaringen mee te kunnen delen! Je hoort mensen altijd zeggen, je weet pas wat het is om moeder te zijn als je het zelf bent. Hetzelfde geld voor bonusmoeder zijn, je snapt het alleen als je het zelf bent. En herkenning vinden bij andere bonusmoeders is superfijn!
  3. Geef jezelf de tijd! Een samengesteld gezin is niet in 1 dag gevormd, zelfs niet in een jaar. Er staat 4 tot 7 jaar voor voordat een samengesteld gezin gevormd is.
  4. Wees mild voor jezelf en zorg goed voor jezelf. Bedenk dat het bonusmoederschap 1 van je rollen is en haal je er op dit moment minder energie uit, of sterker nog kost het energie, richt je aandacht dan wat meer op je andere rollen, spreek af met vriendinnen, ga met je partner op date, of ga zelf wat leuks doen! Geloof me, je aandacht ergens anders op richten werkt echt!

Ha, ik merk dat ik hierover nog lang niet uitgepraat ben, ik kan nog zoveel meer onderwerpen hierover met jullie delen. Ik ben toch ook wel benieuwd wat jullie hiervan vinden? Laat het me weten, het mag via een DM berichtje op instagram of via de mail: helloosunshineblog@gmail.com. Ook als je vragen hebt of iets wil delen over je eigen situatie wil ik graag een luisterend oor zijn.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply